مکس پین رنج‌های بسیاری را تحمل کرده‌ است. نزدیک به 9 سال از آخرین باری که او را دیدیم می‌گذرد، اما ‏هنوز هم ضربه ای که از مرگ زن و دخترش خورده او را آزار می دهد. زخم های او هیچ وقت خوب نشدند و ‏نتوانست خیانت های اطرافیان و مرگ دوستان را فراموش کند. او تصمیم گرفت همه ی این رنج ها را با کمی ‏مشروب قهوه ای و قرص سفید فراموش کند.
خوشبختانه در مکس‌پین 3 هم اثری از تغییر گذشته و بهتر شدن اوضاع دیده نمی‌شود و سازنده برای ‏بهبود روند داستانی و عدم تکرار از آن استفاده نکرده‌است. اما المان های جدیدی به بازی تزریق شده که جو آن ‏را متفاوت از گذشته جلوه می دهد و فرق های زیادی بین مکس‌پین3 و نسخه های قبلی دیده می شود. اما در ‏کل این بازی یک اکشن ناب برای یکی از پردردسر ترین شخصیت های صنعت بازی (مکس) است

منبع سایت بازی نما

برای دیدن بقیه مطلب به ادامه مطلب بروید

 

 

مکس پین رنج‌های بسیاری را تحمل کرده‌ است. نزدیک به 9 سال از آخرین باری که او را دیدیم می‌گذرد، اما ‏هنوز هم ضربه ای که از مرگ زن و دخترش خورده او را آزار می دهد. زخم های او هیچ وقت خوب نشدند و ‏نتوانست خیانت های اطرافیان و مرگ دوستان را فراموش کند. او تصمیم گرفت همه ی این رنج ها را با کمی ‏مشروب قهوه ای و قرص سفید فراموش کند.
خوشبختانه در مکس‌پین 3 هم اثری از تغییر گذشته و بهتر شدن اوضاع دیده نمی‌شود و سازنده برای ‏بهبود روند داستانی و عدم تکرار از آن استفاده نکرده‌است. اما المان های جدیدی به بازی تزریق شده که جو آن ‏را متفاوت از گذشته جلوه می دهد و فرق های زیادی بین مکس‌پین3 و نسخه های قبلی دیده می شود. اما در ‏کل این بازی یک اکشن ناب برای یکی از پردردسر ترین شخصیت های صنعت بازی (مکس) است.‏

انتقاد از گیم پلی شاید کار سختی باشد چون بسیار عامه‌پسند به نظر می رسد. اما گیم پلی واقعا عامه‌پسند نیست، بلکه ‏به خاطر داستان فراگیر بازی است که این گونه به نظر می‌رسد. کارگردان بازی در بسیاری از مواقع کات‌سین‌های بلند و کوتاه را برای روایت داستان انتخاب کرده‌است، اما مشکل اینجاست که با پیشرفت در داستان تعداد آن ها زیادتر می‌شود و کم کم این ذهنیت ‏بوجود می‌آید که آیا این همه کات‌سین لازم بود؟ آیا این‌ها مزاحم گیم پلی نیستند؟ شاید بهتر بود سازنده این ‏صحنه‌ها را کمتر می‌کرد که کنترل گیمر بر روی بازی بیشتر باشد.

هسته‌ی اصلی گیم پلی ساده و روان است. با این که اسلحه‌های زیادی در بازی وجود دارد، مکس فقط می ‏تواند دو اسلحه سبک و یک اسلحه سنگین با خودش حمل کند و اگر گیمر بخواهد همزمان از دو اسلحه ی سبک ‏استفاده کند، باید اسلحه سنگین خود را به زمین بیندازد که در بسیاری موارد بهتر و پر قدرت‌تر است. به این شکل ‏تکلیف مشخص است، همه چیز منظم خواهد بود و انتخاب‌ها نیز ساده و بدون پیچیدگی. حرکات زیبای مکس، پرش‌ها و کند شدن زمان در بازی ‏وجود دارند و بسیاری روان و زیبا هستند و البته یادگیری آن‌ها هم آسان است.‏

 

 

وجود محیط کاملا تخریب‌پذیر، گان‌پلی بازی را بسیار زیبا می‌کند. دیدن گلوله هایی که هوا را می شکافد و از ‏کنار مکس رد می شود، تخته و الوارهای شکسته، خرده شیشه ها و ... همگی بسیار زیبا هستند و البته تاثیر بسیار ‏زیادی بر گان پلی بازی دارند. کمی طول می کشد تا به مکانیزم محیط اطراف پی برد اما وقتی گیمر بتواند ‏مکانیزم محیط را با گلوله هایش هماهنگ کند، اکشن و هیجانی که ایجاد می شود فوق العاده بی نظیر و نفس گیر ‏است. با این وجود نا امید کننده است که شخصیتی به این گستردگی هیچ قابلیت جدیدی ندارد که از ابتدا نداشته ‏باشد! یعنی در طول بازی هیچ قابلیت جدیدی به مکس اضافه نمی شود. سیستم خون بازی که اتفاقا خود به خود ‏زیاد نمی شود، خودش باعث سریع تر شدن گیم پلی و البته سخت تر شدن آن می شود.‏

 

 

 

مکس پین بطور وحشیانه ای خشن است. در واقع براساس خشن بودن و خونریزی پایه گذاری شده نه جلف بازی ‏و احساس! و بله؛ بازی صحنه های وحشیانه ی زیادی مثل سوراخ شدن مغز، خونریزی زیاد و جدا شدن اعضای ‏بدن است. قابلیت تعقیب گلوله ی بازی بسیار زیباست و گلوله ی آخر را تا بدن دشمن تعقیب می کند که یکی دیگر ‏از بخش های خشن این بازیست. اما با وجود این همه خشونت، اکشن ها کمی ساکت به نظر می رسند. برای مثال ‏مکس مثل ناتان دریک زیر زبانش ‏Oh Crap‏ نمی گوید که به نظر درست هم می رسد.

شاید این درستی در ‏مقایسه ی دوبازی توجیه شود. در ‏U‏3 صحنه های بسیاری زیبایی وجود دارد که هدف خاصی را برای پیشبرد ‏داستان دارند. اما در ‏MP‏3 هدف به بزرگی آن چه در ‏U‏3 وجود دارد نیست؛ ولی اهمیت وقایع آن بیشتر است. ‏برای مثال در یک مرحله مکس در خانه ای گیر افتاده که در حال آتش گرفتن و مکس برای جلوگیری از جزقاله ‏شدن باید فرار کند. او در بدترین وضعیت خود است؛ ولی قدرت درونی و چیزهایی که گیمر مکس را با آن می ‏شناسند از بین نمی رود. بهترین قسمت هم همین جاست که داستان و گیم پلی و صدا و تصویر با کمک یکدیگر ‏صحنه های بسیار زیبایی را بوجود می آورند. برای آن هایی که علاقه ی زیادی به هیجان کاذب و آدرنالین دارند، ‏انفجارها کمی بچه گانه به نظر می رسد اما هدف بازی ایجاد معنی در بین تیراندازی هاست.‏

در مکس پین جدید سازنده گیمر را بسیار محدود کرده است. آیا واقعا آن همه خلافکار در سائوپائولو نمی توانند ‏راه را بر مکس ببندند؟ کمبود آزادی در بازی آشکار است و همواره مشخص است که باید چه مسیری را دنبال ‏کرد و چه کسی باید با گلوله کشته شود؛روند بازی تنها به کشتن تمامی دشمن‌ها و رسیدن به چک‌پوینت بعدی خلاصه می‌شود. حتی این امر ‏در انتخاب اسلحه هم وجود دارد. در بعضی موارد اسلحه‌های دارای صدا خفه‌کن می توانند حس مخفی کاری را در ‏بازی ایجاد کنند اما صدا خفه کنی وجود ندارد.

 

 

 

کل داستان بازی چیزی بین 11 تا 12 ساعت طول خواهد کشید. اما ‏در بازی یک ‏Arcade Mode‏ وجود دارد که سر گیمر را بعد از پایان داستان گرم نگه می‌دارد. یک بخش از آن ‏به این شکل است که باید ماموریتی در مدت زمان مشخص (معمولا زیر 5 دقیقه) تمام شود. هدف ساده است؛ بکش ‏و به زمان اضافه کن. در کل بخش جالبی است اما حس جدیدی را القا نمی کند و مراحل جدیدی برای آن تدارک دیده نشده است. ‏سورپرایز اصلی مربوط به بخش چند نفره ی بازی است که مدهای متنوعی دارد و در 4 راند برگزار می شود. ‏طی این 4 راند گیمر هدف‌های مختلفی مثل کشتن لیدر دشمن، خنثی کردن بمب،تسخیر یک منطقه خاص و ... را ‏تجربه خواهد کرد که بسیار زیبا و هیجان انگیز است.‏